Copyright: School of education
Vandaag studiedag bijgewoond over “Motiverend coachen in het onderwijs“.
De studiedag was duidelijk bedoeld voor lesgevers in lerarenopleiding en mentoren. Niets mis met die invalshoek maar voor mij mocht het coachen gerust opengetrokken naar al wie in het onderwijs staat.
Ik weet het, de leraar als “coach” is een modeterm, en wordt dikwijls als dusdanig verguisd.
Toch geloof ik dat je aan kennisoverdracht kan doen (nog zo’n term die soms als een rode lap op een stier werkt) zonder dat je als alles wetende despoot fungeert, en ja, als “begeleider”, je studenten verder helpt.
De “keynote” Moetivatie of motivatie? door Maarten Vansteenkiste bevestigde dit.
Het aantal sessies was zoals gewoonlijk overweldigend en op papier kiezen, zonder abstracts, is echt een loterij.
En soms is het “Bingo!”, soms ook niet …
Een heel aantal cijfers juist - meer dan de inzet terug gewonnen- was de sessie over Game-based learning.
Opzet was discussie aan de hand van een aantal stellingen. De stellingen op zich waren een déjà-vu : gamen is verslavend, is niet leerrijk, hoort niet of wel thuis in onderwijs, etc. De discussie toonde dat participanten vanuit hun leefwereld – of die van hun kinderen- nogal een éénzijdige visie hadden van gaming. Ze hadden het meestal over zeer uitgesponnen, dure games die uren en uren vragen om tot op een bepaald level te komen. Uiteraard niet de bedoeling van onderwijs.
Prachtig was het voorbeeld van een deelnemer van buitengewoon onderwijs die gaming gebruikt in haar lessen. Niet het “gamen” zelf, maar de trucs om tot een hoger level te geraken, om juist die voedingswaren te verkrijgen om je online beestjes te kunnen voeden. Zij gebruikt dus het gamen van die kinderen om hen sociale vaardigheden bij te brengen, om hen van elkaar te laten leren. Heel mooi!
Conclusie echter: “gamen” lijkt mij ontzettend boeiend om in te zetten tot de leeftijd van pakweg 14 jaar. Maar boeiend, ja!
Nog een mooi voorbeeld was de site van Nobelprize.org. of hoe je bv. het Pavlov principe kan uitleggen aan kinderen.
Over de De leraar als een liefhebber als liefhebber zal ik kort zijn: of de liefde voor het vak aanleerbaar, meetbaar, essentieel is: ik laat het liever over aan de mensen die daar hun brood mee verdienen. Voor mij is het een conditio sine qua non om het meer dan 20 jaar te doen …
Bingo, bingo was het met de Sociaal genetwerkte leraar: een meer dan verdienstelijke poging om het hele Facebook verhaal in een bredere educatieve context te plaatsen. De enthousiaste sprekers hebben waarschijnlijk de irrationele (?) aversie tegenover Facebook – en andere sociale netwersites niet kunnen omkeren (Twitter, Google +) maar ik hoop toch dat ze kiemen gelegd hebben … Als je weet dat bijna al je studenten een Facebookaccount hebben, dat ze soms gesloten of zelfs secret groepen oprichten om buiten de lessen te communiceren over het lesgebeuren omdat ze dat gewoon verkiezen boven de soms zeer logge leerplatforms, dan vind ik- samen met de sprekers- dat je daar alleen maar voordeel kan uit halen.
Als aanvulling uiteraard!
Waar mijn haren van ten berge rijzen : nog een “aanvulling”? Dan denk ik, ja, als je alleen naar VTM kijkt en geen kranten leest denk je misschien dat je op de hoogte bent. Ben je daar tevreden mee?
Maar ik heb wel, op een indirecte manier, veel te maken met Chinees.
Recente reacties